می گویم که بشنوی، که یادم نرود

مامردان باید نوع نگاه مان به دختران و زنان این سرزمین را عوض کنیم. آنها شهرونددرجه دو نیستند. هویت و موجودیت مستقلی دارند و برای آسایش یا هموار کردنِ مسیرخوشبختی ما به این دنیا نیامده اند. رها شدن از زیر بار سنگینِ نگاه مذهبی/قومی بهزن که با پشتوانه ی هزاران ساله ی ایدئولوژیک همراه بوده، ساده نیست، ولی به قولنزار قبانی :

به دنیایمتمدن پا نخواهیم نهاد

مگرآنگاه که زن در میان ما

از یکلایه گوشت چرب و نرم

به صورتیک نمایشگاه گل درآید...

پسری کهبا ادبیات توهین آمیز با همکلاسی ات صحبت می کنی، آقایی که عملا همسرت را به شکل موجودیبرای ارضای نیازهای جسمی ات می بینی، دوستی که پس از قطع کردن تماس با پارتنرت،حرمت او را در نزد من حفظ نمی کنی، جناب مهندسی که افتخارت به این است که «اون بهعشق فکر میکنه، من به س.ک.س» ، آقای اَنتِرنی که همه ی خانم های پرستار را ج.ن.دهخطاب می کنی و ...

شما هرقدر هم که به لحاظ علمی، مالی، سیاسی، هنری و حتی به لحاظ دیگر اِلِمان هایروشنفکری قابل احترام باشی، در نگاه من شایسته ی کوچکترین احترامی نخواهی بود.

پای دراز و گلیم کوتاه...