مرثیه ای برای یک رویا

فکر میکردمبه لطف مأمورین راهنمایی رانندگی دیگر با چنین صحنهای مواجه نشوم، ولی راننده از بغلدستیامخواست کنار مسافر صندلی جلو بنشیند تا خانمی که با پالتوی کهنهاش چشم دوخته بود بهتاکسی ما، بتواند عقب بنشیند. این که میتوانستم از کنار شکمش به دقت آن خانم راببینم، تنها چیزی بود که فشار هیکل چاق مرد کناریام را قابل تحمل میکرد. زن بهطور دلچسبی مهربان به نظر میرسید. دوست داشتم از خطوط چهرهاش بخوانم چه بر سرشآمده که این قدر شکسته شده، اما زل زده بود به صندلی جلویی اش و ابداً توجهی به اطرافنداشت. طرز روسری بستن و همین طور چشمانش، مرا به یاد دوستی قدیمی میانداخت که مدتهابود ندیده بودمش. لبخندی که غم عمیق چشمانش مرا از دیدنش محروم کرده بود، میتوانستآرامم کند، اما طوفانی که پشتش قایم شده بود دلم را چنگ میزد. تاکسی با سرعت تمامبه سمت مقصد میرفت، اما خودش میدانست که همه چیز برای یک اتفاق آماده میشود.

وقتی افتاد که ضبط به یک آهنگ قدیمی هایده رسید. زن شروع کرد به آرامآرام اشکریختن و من قطرهقطره غرق شدم در بهتی که از صورت خیس زن میچکید بر جانم. میخواستمدستش را بگیرم. نه. دلم میخواست بغلش کنم و روی شانههای هم زارزار گریه کنیم. بغضشترکیده بود و برده بودش به سالهای دور. خاطرهای که آنقدر دلش را ریش کرده بودکه ده دقیقه تمام خونبهای عمر رفتهاش را ببارد. چه میخواستم بگویم؟ بگویم غصهنخور درست میشود؟ که گریه نکن روزی بر میگردد؟

دیررسیده بودم. زمان رویایش را زیر گرفته بود.

پای دراز و گلیم کوتاه...